Jak zadbać, by trawa z siewu w Konstancinie‑Jeziornie była zdrowsza?

Jak rozpoznać pleśń śniegową na trawie z siewu?

Najpierw widać wilgotne, jasnobrązowe plamy, które z czasem łączą się w większe, a przy wysokiej wilgotności mają różowawe obwódki.

Na młodej darni pojawiają się okrągłe, wyłysiałe place o średnicy od kilku do kilkunastu centymetrów. Źdźbła są sklejone, śliskie w dotyku, czasem pokryte watowatym nalotem. O poranku, przy rosie, krawędź plam może mieć delikatny różowy odcień. Objawy nasilają się po dłuższym zaleganiu śniegu na niezamarzniętej, mokrej glebie lub po długich odwilżach.

Kiedy najlepiej wykonać oprysk zapobiegawczy przed zimą?

Wykonuje się go późną jesienią, tuż przed trwałymi opadami śniegu, gdy średnia dobowa temperatura wynosi około 5–10°C.

W Mazowszu zwykle jest to druga połowa listopada, lecz termin zależy od pogody. Zabieg wykonuje się na suchą darń, po ostatnim jesiennym koszeniu i wygrabieniu liści. Jeśli jesień jest długa i wilgotna, rozważa się jeden zabieg jesienny, a po zimie, przy pierwszych objawach po zejściu śniegu, zabieg interwencyjny wczesną wiosną.

Czy po siewie trzeba odczekać przed opryskiem fungicydem?

Tak, czeka się do momentu, gdy siewki mają 3–4 liście lub minęło pierwsze koszenie.

Zbyt wczesny oprysk może uszkodzić młode rośliny i osłabić wschody. W fazie kiełkowania i tuż po niej lepiej skupić się na warunkach uprawy: przepuszczalnym podłożu, umiarkowanym podlewaniu i dobrej cyrkulacji powietrza. Gdy ryzyko choroby jest wysokie jesienią, stosuje się tylko preparaty wyraźnie dopuszczone do młodej trawy i zgodnie z etykietą.

Jakie warunki pogodowe sprzyjają wystąpieniu chorób grzybowych trawnika?

Wysoka wilgotność i chłód przyspieszają rozwój pleśni śniegowej.

Najbardziej ryzykowne są:

Jak rozróżnić uszkodzenia mrozowe od zakażeń grzybowych?

Uszkodzenia mrozowe są rozlane, słomkowe i bez wyraźnych obwódek, a darń kruszy się na sucho.

W chorobach grzybowych widać wyraźne okrągłe plamy, sklejone i wilgotne źdźbła oraz, przy wysokiej wilgotności, delikatny biały lub różowawy nalot na obrzeżach zmian. Po ociepleniu uszkodzenia mrozowe często szybko zielenieją, a ogniska grzyba potrafią się powiększać.

Jak przygotować glebę i nawadnianie, by zmniejszyć ryzyko chorób?

Najważniejsze są przepuszczalność gleby i umiarkowana wilgotność darni.

Przed siewem usuwa się chwasty, wyrównuje teren i rozluźnia glebę dodatkiem piasku lub kompostu. Wyrównane pH i odprowadzenie nadmiaru wody ograniczają zastoiska. Po siewie podlewa się częściej, ale krótko, aby nie przemoczyć podłoża. Z czasem przechodzi się na rzadsze, głębsze podlewanie, najlepiej rano. Jesienią ogranicza się podlewanie i unika zraszania wieczorem.

Czy warto łączyć aerację i nawożenie z zabiegami przeciw grzybom?

Tak, ale w odpowiednich terminach i z umiarem.

Aerację i delikatną wertykulację wykonuje się wczesną jesienią lub wiosną, nie tuż przed mrozami. Najpierw zabiegi mechaniczne i porządkowe, po wyschnięciu darni ewentualny oprysk. Jesienne nawożenie opiera się na niższym azocie i wyższym potasie, co poprawia zimowanie. Unika się intensywnego azotu późną jesienią, bo zwiększa podatność na pleśń.

Co zrobić natychmiast, gdy pojawią się pierwsze objawy choroby grzybowej?

Działa się szybko, aby zatrzymać rozwój ognisk.

Najpierw poprawia się warunki:

• wygrabia liście i filc, delikatnie wyczesuje porażone miejsca,
• ogranicza podlewanie i wchodzi na trawnik tylko, gdy jest suchy,
• poprawia przewietrzanie, odsuwając elementy blokujące przepływ powietrza.

Gdy pogoda sprzyja chorobie, stosuje się fungicyd na trawniki z oznaczeniem na Microdochium, punktowo lub powierzchniowo zgodnie z etykietą. Po 7–10 dniach ocenia się efekt. Uszkodzone place dosiewa się wiosną, gdy gleba ogrzeje się i ryzyko choroby spadnie.